Εδώ θα βρείτε την αυθεντική ελληνική μετάφραση του Secrets of Blackthorn Hall, από την Cassandra Clare
Don't wanna be here? Send us removal request.
Text
Αγαπημένε μου Μάγκνους,
Ο Τζεμ, ο Κιτ κι εγώ ανυπομονούμε τόσο πολύ για την επίσκεψή σου. Ως προετοιμασία, ο Κιτ προσπαθεί να μάθει στην Μίνα να λέει το όνομά σου. Το έχει σχεδόν πετύχει, αλλά ίσως θα πρέπει να συνηθίσεις να αποκαλείσαι Άγκνες, καθώς έχει μια δυσκολία με το Μ-- προσπαθεί πάρα πολύ καθώς είναι αρκετά προχωρημένη όσον αφορά την ομιλία, όπως μου είπες πως ήταν και ο Μαξ. Έπρεπε να τους είχες ακούσει σήμερα το πρωί στην κουζίνα. 《Ποιος έρχεται για επίσκεψη, Μίνα;》 《Άγκνες!》. Αισθάνομαι λες και ο άλλος σου εαυτός, η Άγκνες, θα φοραει πουλιες και θα ειναι επικίνδυνα καλή στο ουίστ.
Σε ευχαριστώ για τις συμβουλές σου σχετικά με την μέθοδο προστασίας. Θα ψάξω για λαμπρατορίτη στο μαγαζί με τους κρυστάλλους στο Έξετερ. Δοκίμασα αυτό που πρότεινες με τα κοτόπουλα -- κατάφερα να δανειστώ μια Μπλε Ορπινγκτον από έναν γείτονα την βραδιά που το φεγγάρι φαινόταν κατά το ένα τέταρτο. Εφόσον τα κοτόπουλα απέφευγαν τον Κιτ, ίσως να τον αποφεύγουν και οι δαιμονες; (Αν και μπορείς να καταλάβεις πότε ένα κοτόπουλο αποφεύγει κάποιον, σε αντίθεση με όταν απλά συμπεριφέρεται σαν κοτόπουλο;)
Ο Τζεμ κι εγώ βρισκόμαστε σε αδιέξοδο, μεταξύ του να κρατήσουμε τον Κιτ ασφαλή και ταυτόχρονα να του προσφέρουμε μία, όσο γίνεται, φυσιολογική ζωή. Δεν θέλουμε να τον κλειδώσουμε σε έναν πύργο λες και είναι πριγκίπισσα βγαλμένη από παραμύθι-- θα ήταν δυστυχισμένος. Και η Μίνα θα ήταν δυστυχισμένη, τον λατρεύει τόσο πολύ και τρελαίνεται να κάνει βόλτες στην πλάτη του, κρατώντας την μπλούζα του με τα μικρά της χέρια. Μου θυμίζει τον τρόπο με τον οποίο ο Τζέιμς και η Λούσι συνήθιζαν να ανεβαίνουν στους ώμους του Γουίλ. Υποθέτω οι εποχές αλλάζουν, αλλά τα παιδιά ποτέ.
Προσπαθούμε να του προσφέρουμε ελευθερία οπότε μπορούμε. Έχει γραφτεί στο σχολείο του χωριού, όπου κάποιοι από τους φίλους του γνωρίζουν για τον κόσμο μας και κάποιοι άλλοι όχι. Είναι μια τοπική αγέλη λυκανθρώπων με τους οποιους έχουμε έρθει κοντά, και κάποια από τα παιδιά τους πάνε σχολείο μαζί τους. Έχω αρχίσει να υποψιάζομαι ότι ο Κιτ έχει κοπέλα, αλλά είναι μυστικοπαθής σ'αυτό το κομμάτι. (Υποθέτω πως αυτό είναι κάτι ακόμα που δεν αλλάζει με τα παιδιά-- πόσο μυστικοπαθεί είναι. Απλά ελπίζω να γνωρίζει ότι μπορεί να μας πει τα πάντα. Ειδικά όσον αφορά δαίμονες, ή στην περίπτωση του Κιτ, νεράιδες. Εκατόν δέκα χρόνια μετά και είμαι ακόμα στην τσίτα.)
Είναι ένα μυστήριο, ο Κρίστοφερ Τζόναθαν Χέρονντέιλ μας. Για κάποια πράγματα ανοίγεται, και είναι πρόθυμος να μιλήσει στο Τζεμ κι εμένα γι'αυτά ελεύθερα-- για τον πατερα του, και για το πως ηταν να μεγαλώ��ει βλέποντας όλως των ειδών περίεργα πράγματα χωρίς όμως να καταλαβαίνει γιατί. Για το ότι είχε μάθει να φοβάται τους Κυνηγούς Σκιών. Για τις ανησυχίες που έχει με την καταγωγή του-- τι σημαίνει, τι είδους δυνάμεις μπορεί να κατέχει. Νομίζω τον εξοργίζει, να μην γνωρίζει.
Κάποια αλλά πράγματα δεν τα αναφέρει. Τον έχουμε ρωτήσει για τον Τάι, όπως είχαμε συζητήσει και μεταξύ μας, αλλά είναι σαν ένας Δουβλίνο τοίχος όσον αφορά την φιλία τους. Ότι κι αν συμβεί δεν το συζητάει. Νομίζω πως και ο θάνατος της Λίβι τον έχει επηρεάσει περισσότερο από ότι νομίζαμε. Τον έχω ακούσει να φωνάζει το όνομά της στον ύπνο του, πάντα με τον ίδιο απελπισμένο τόνο. Κάποιες φορές μπορεί να πει 《Όχι αν το κάνεις αυτό. Όχι αν το κάνεις αυτό, Τάι.》. Νιώθω πως ότι κι αν ήταν αυτό για το οποίο μάλωναν, πρέπει να ήταν απαίσιο. Αλλά οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν απίστευτοι όσο θρηνούν, το ξέρουμε και οι δύο πολύ καλά αυτό.
Μπορείς λογικά να καταλάβεις από όλα όσα έχω πει πόσο εγω-- πόσο εμεις-- αγαπάμε τον Κιτ. Τον αγαπάω, Μάγκνους, λες και είναι δικό μου παιδί. Είναι. Θα σκότωνα οποιονδήποτε ήθελε να τον πειράξει, ακριβώς όπως θα προστάτευε την Μίνα ή τον Τζεμ με την ζωή μου. Ποτέ δεν περίμενα ότι θα το ξαναδώ αυτό, αυτή την τέλεια οικογένεια την οποία αγαπώ τόσο πολύ, σε σημείο που πονάει. Παράξενο μετά από τόσα χρόνια να εκπλήσσεται κάποιος από τα ίδια του τα συναισθήματα-- αλλά φαντάζομαι το ίδιο ισχύει και για εσένα, έτσι δεν είναι; Μιλώντας γι'αυτό, ελπίζω εσύ, ο Άλεξ και τα παιδιά να είστε καλά. Αν μπορείς ενημέρωσε τον Μαξ πως βρήκαμε την καλά του-- ήταν μέσα στο πιάνο.
Θα συμπεριλάβω μια φωτογραφία από την τελευταία σου επίσκεψη. Πόσο γλυκούλιδες είναι όλοι!
Πολλή αγάπη,📷
Τέσα

4 notes
·
View notes
Text
Αγαπητή Κριστίνα,
Θα προσπαθούσα να στείλω αυτό το γράμμα στην Πολυσυντροφική Κατοικία στην Χώρα των Νεράιδων, αλλά σκέφτηκα πως μπορεί να μην ερχόταν ποτέ. :) Οκ, οκ πλάκα κάνω. Το στέλνω στο Ινστιτούτο της Νέας Υόρκης-- Η Κλέρι λέει πως θα το φυλάξει για εσένα. Ξέρω ότι ο Τζούλς κι εγώ πεταγόμαστε από δω κι από κει στην υδρόγειο σαν μπαλάκια του πινγκ πονγκ αλλά επιτέλους βολευτήκαμε εδώ στο Λονδίνο για τουλάχιστον δύο μήνες, οπότε μπορείς-- και πρέπει-- να μου γράψεις πίσω στο Ινστιτούτο του Λονδίνου-- δεν είμαι καν σίγουρη αν το μέρος στο οποίο βρισκόμαστε έχει οδό.
(Και ναι, θα μπορούσα να σου στείλω μήνυμα φωτιάς, αλλά ��χω πάρα πολλά να σου πω. Ετοιμάσου.)
Λοιπόν, λίγο καιρό πριν ο Τζούλς κι εγώ ήμασταν στην Μανάους, στην Βραζιλία, διαβάζοντας για το Κουρουπίρα, όταν μας κάλεσαν στο Ινστιτούτο του Ρίο. Είχαν ένα μήνυμα για τον Τζούλιαν. Η θεία του-- ναι αυτή που επισκεπτόταν όταν πρωτοήρθες στο Λος Άντζελες-- πέθανε. Πολύ στενόχωρο. Και μετά, θυμάσαι το όμορφο σπίτι στο Σάσσεξ όπου εμενε; Ε λοιπόν, το άφησα σε έναν ξάδελφο που κανένας δεν ξέρει, αλλά άφησε στον Τζούλιαν το Μπλάκθορν Χολ. Το οποίο είναι ένα ετοιμόρροπο κτήριο στο Τσίσγουικ (κάτι σαν προάστιο του Λονδίνου). Και μετά, έπρεπε να έρθουμε εδώ, λόγω ενός κωδίκελλου στην διαθήκη (αχεμ, σύμφωνα με το λεξικό αυτό είναι 《μια προσθήκη ή συμπλήρωμα που εξηγεί, τροποποιεί ή ανακαλεί μια διαθήκη ή κομμάτι της》). Είτε ο Τζούλιαν πρέπει να επιδιορθώσει το μέρος, να το κάνει ξανά κατοικίδιο, σε πέντε χρόνια, είτε θα πρέπει να το δωρίσει στο Κλέιβ.
Τέλος πάντων, ξέρεις πως είναι ο Τζούλιαν. Αποφασίζει γρήγορα. Τηλεμεταφερθήκαμε στο Λονδίνο την επόμενη μέρα αφότου έμαθε τα νέα.
Ήμουν προετοιμασμένη να φάω σκόουνς, να πιω τσάι, και να επισκεφτώ το Μάτι (όλα όσα δεν κατάφερα να κάνω την προηγούμενη φορά που ήρθαμε στο Λονδίνο, εξαιτίας του ότι μας καταδίωκαν αθάνατες Νεράιδες πολεμιστές.) Αλλά αυτό ήταν πριν πάρουμε ένα μαύρο ταξί από το Ινστιτούτο για το Τσίσγουικ και δούμε όντως το μέρος.
Από έξω μοιάζει με ένα μουσείο ή μια παλιά βιβλιοθήκη-- ξέρεις, μεγάλες μαρμάρινες κολόνες, μεγάλη σκάλα, μεγάλος μεταλλικός θόλος που μοιάζει λες και θα έπρεπε να έχει τητηλεσκόπιο μέσα. (Δεν έχει, τσέκαρα.) Αλλά μέσα είναι περισσότερο σαν παραμύθι. Όχι σαν κάτι από τις Νεράιδες. Ή κάτι από μια παιδιή ταινία. Είναι σαν ένα από αυτά τα παραμύθια στα οποία ένα παλάτι, έτοιμο να καταρρεύσει, κοιμάται για χιλιάδες χρόνια. Ήταν κάπως ρομαντικά, για περίπου πέντε λεπτά. Τότε εντοπίσαμε τον πρώτο αρουραίο, να ροκανίζει μια από τις φούντες της κουρτίνας.
Είναι μια περίεργη μίξη ενδιαφέρουσας ιστορίας, περίεργης παλιάς τέχνης, και απόλυτης καταστροφής. Υπάρχουν κουλ πορτραίτα γέρων προγόνων των Μπλάκθορν, τα περισσότερα άθικτα. Ο Τζούλιαν λέει πως τις περισσότερες φάτσες δεν τις αναγνωρίζει. Κάποια από αυτά έχουν ονόματα γραμμένα πίσω απο τον καμβά αλλά οτιδήποτε πέρα από 《Μπλάκθορν》 δεν σημαίνει τίποτα για εμάς. Υπάρχουν ξύλινα σεντούκια γεμάτα με αρχαία βιβλία και έγγραφα, και πανέμορφες κατάφυτες εκτάσεις που είναι σίγουρη πως ήταν κάποτε κήποι και πλέον η αγγλική έκδοση της ζούγκλας. Υπάρχει ένα παλιό θερμοκήπιο κι ένα μικρό περίεργο τούβλινο κτίσμα που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε. (Αποθηκάκι; Πολύ μικρό δωμάτιο για τα όπλα;) Όλο το μέρος είναι ένα χάος, και το μεγαλύτερο κομμάτι του σπιτιού δεν είναι κατοικήσιμο πλεον. Κάποιος πλήρωσε για ένα ανανεωμένο διαμέρισμα σε μια πτέρυγα, λογικά στην δεκαετία του εξήντα. (Το διαμέρισμα, επί την ευκαιρία, μου θυμίζει αυτό το βίντατζ μαγαζί στο Τοπάνγκα στο οποίο σε κουβάλησα να πάμε. Θυμάσαι;) Όποιος έμενε σ'αυτό άφησε μια ντουλάπα με όλων των ειδών τα βίντατζ ρούχα και υπάρχει παντού μια τρελή λουλουδάτη ταπετσαρία και μοντέρνα τέχνη. Τουλάχιστον το διαμέρισμα έχει ηλεκτρισμό, πόσιμο νερό, και θέρμανση, γιατί το υπόλοιπο σπίτι σίγουρα δεν--
Γύρισα. Συγγνώμη, έπρεπε να σταματήσω να γράφω για λίγο. Με φώναζε ο Τζούλιαν. Ήταν πάνω σε κάτι που λογικά ήταν αίθουσα χορού; Αλλά τέλος πάντων έκανε ένα λάθος βήμα και το πόδι του πέρασε μέσα από το πάτωμα. (Όχι εντελώς μέσα από το πάτωμα, κάτι το οποίο ήταν μία κάποια ανακούφιση. Αλλά έκανε σίγουρα τρύπα.) Η αίθουσα χορού είναι μεγάλη και χιονισμένη, αλλά μπορείς να καταλάβεις ότι τόσα χρόνια πριν πρέπει να ήταν όμορφη, και πολύ ιδιαίτερη. Έχει αυτές τις τεράστιες γαλλικές πόρτες που ανοίγουν σε μαρμάρινα μπαλκόνια, αν και το περισσότερο γυαλί από τις πόρτες δεν είναι πια εκεί.
Μόλις απελευθέρωσα τον Τζούλς από το σπασμένο πάτωμα σκέφτηκα πως ήταν η μόνη μου ευκαιρία να τον λογικέψω, οπότε του υπέδειξε ότι αυτό είναι ένα γιγαντιαίο πρότζεκτ για δύο άτομα που δεν έχουν επιδιορθώσει ποτέ ξανά ένα σπίτι, και ότι έχουμε ήδη ένα πολύ ωραίο μέρος να μείνουμε. Και ο καιρός είναι καλύτερος εκεί.
Ο Τζούλς, όντας Τζούλς, πήρε τον χρόνο του για να απαντήσει, σκεπτόμενος πολύ όσα του είχα πει. Στη συνέχεια είπε, 《Αν δεν θέλεις να το κάνεις, δεν χρειάζεται να το κάνουμε. Είσαι πιο σημαντική από ένα σπίτι. Οποιοδήποτε σπίτι.》
《Δεν είναι ότι δεν θέλω να το κάνω,》 είπα. 《Απλά δεν ξέρω ούτε από που να αρχίσουμε.》
Ο Τζούλς εξήγησε ήρεμα πως έχει έρθει σε επαφή με κάποιου είδους νεράιδες κτήστες, ίσως χόμπγκομπλινς; οι οποίες θα έρχονταν εδώ την Δευτέρα για να δουν πως είναι τα πράγματα. Μετά έβαλε τα χέρια του γύρω μου και είπε, 《Ξέρω πως ��πορούμε πάντα να μείνουμε στο Ινστιτούτο του Λ.Α. Μ'αρέσει κι εκεί. Αλλά αν υπάρχει έστω και λίγη κληρονομιά των Μπλάκθορν, είναι αυτή εδώ. Όλα αυτά τα παλιά έγγραφα, ότι μυστικά κρύβει το σπίτι, είναι η ιστορία της οικογένειας μας. Θέλω να την περάσω στην Ντρού και τον Τάι και τον Τάβι. Θέλω να τους δώσω ότι εγώ ποτέ δεν είχα.
Ε, τι μπορούσα να πω σ'αυτό; Καταλαβαίνω. Εγώ έχω τον Τζέμ ως την ζωντανή ιστορία της οικογένειάς μου. Ο Τζούλς δεν έχει κάτι σαν αυτό. Και καθώς η Έλεν και η Άλαϊν διοικούν το Ινστιτούτο του Λ.Α. τώρα, μπορεί όχι πάντα, και παρόλα αυτά ανήκει στο Κλέιβ. Καταλαβαίνω πως νιώθει ότι δεν μπορεί να εγκαταλείψει ένα μεγάλο κομμάτι της οικογενειακής του ιστορίας χωρίς να τους ρωτήσει πρώτα για το ζήτημα.
Του είπα, 《Εντάξει. Θα δούμε τι μπορούμε να κάνουμε. Αν ποτέ αποφασίσουμε ότι είναι πιο πολύ από ότι μπορούμε να διαχειριστούμε, μπορούμε να διεξάγουμε μια μεγάλη οικογενειακή συγκέντρωση και όλοι μπορούν να ψηφίσουν. Κρατάμε το μέρος ή όχι.
Με πήρε στην αγκαλιά του και με στριφογύρισε. Στην συνέχεια αρχίσαμε να φιλιόμαστε. Θα δείξω έλεος και δεν θα σου πω λεπτομέρειες.
Οπότε αποφάσισα να θεωρήσω όλο αυτό μια περιπέτεια. Είναι σαν ένας αρχαιολογικός χώρος κι εμείς είμαστε οι ατρόμητος ιστορικοί. Πιο μετά θα δω άμα μπορώ να πείσω τον Τζούλς να φορέσει ένα μάλινο παλτό και μία περικεφαλαία καθώς ξεκαθαρίζουμε τα συντρίμμια. Γιατί οποίος έμενε πριν εδώ είχε πολλά πράγματα. Είναι ένα μεγάλο σπίτι, και κάθε δωμάτιο έχει έπιπλα με συρτάρια και ντουλάπια, και μέσα σε κάθε συρτάρι και κάθε ντουλάπι είναι το χάος. Σκουριασμένα όπλα, κατεστραμμένα από το νερό βιβλία, μικρά κουτιά γεμάτα με περισσότερο χάος, κοσμήματα, πορτραίτα τυχαίων ανθρώπων, σπασμένα φλιτζάνια... Και να θυμάσαι, θα τα ξεκαθαρίσουμε χωρ��ς καθόλου φως πέρα από γουίτσλαιτς.
Τέλος πάντων. Ήθελα να σε ενημερώσω για το τι έκανα, και που ήμασταν. Ο χρόνος που αφιερώσαμε σε ταξίδια είχε ουσιαστικά τελειώσει, οπότε αυτός είναι ένας τρόπος να τον επεκτείνουμε και να περάσουμε περισσότερο χρόνο μαζί. Δεν είμαι στενοχωρημένη γι'αυτό το κομμάτι. Στην πραγματικότητα έκανα πολλή καλή δουλειά προσπαθώντας να ετοιμάσω τον εαυτό μου ψυχολογικά για την ανασκαφή της ιστορίας των Μπλάκθορν, μέχρι σήμερα το πρωί.
Ξέρω πως είπα ότι το σπίτι μοιάζει στοιχειωμένο, αλλά αστειευόμουν. Κυρίως. Δεν είμαι ο Κιτ, δεν μπορώ να δω φαντάσματα εκτός αν αυτά θέλουν να τα δω, και μέχρι στιγμής δεν έχω συναντήσει κάποιο εκτοπλασματικό πνεύμα με κάποιο μήνυμα από την Άλλη Πλευρά. Αλλά το μέρος έχει αυτή την περίεργη αίσθηση-- Βρίσκω τον εαυτο μου να τριγυρίζω στο τελος μεγάλων διαδρομών, που θυμίζουν ιστούς αράχνης, σαν να περιμένω να δω κάτι μέσα στις σκιές. Ή να φαντάζομαι πως είδα κάτι πίσω από τον ώμο μου στον καθρέφτη. Τα δικαιολογούσα όλα λόγω του στρες μέχρι σήμερα το πρωί, όταν μπήκα μέσα στην τραπεζαρία και είδα ότι οι λέξεις 《ΦΥΓΕΤΕ ΑΠΟ ΕΔΩ》 ήταν γραμμένες στην σκόνη του πατώματος.
Πήδηξα, κυριολεκτικά. Βρήκα βασικά τον εαυτό μου να είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει την Κορτάνα πριν καταφέρω να συνέλθω. Μην είσαι γελοία, σκέφτηκα. Αυτό το μήνυμα θα μπορούσε να είχε γραφτεί οποιαδήποτε στιγμή. Πολύ πριν φτάσουμε στο σπίτι. Θα μπορούσε να βρίσκεται εδώ μέσα στην σκόνη για χρόνια, ανενόχλητο.
Παρόλα αυτά, έχω να ομολογήσω κάτι. Έσβησα το 《ΦΥΓΕΤΕ ΑΠΟ ΕΔΩ》 με το πόδι μου. Δεν ήθελα να το δει ο Τζούλιαν. Ανησυχεί ήδη πολύ ως έχει. Δεν ήθελα να έχει την ίδια στιγμή σοκ που είχα κι εγώ, ειδικά για κάτι τόσο ασήμαντο.
Νιώθω καλύτερα βέβαια λέγοντας την ιστορία σ' εσενα. Ω θεέ μου, ο Τζούλιαν με φωνάζει ξανά, ανυπομωνώ να δω που εβαλε το πόδι του αυτή τη φορά. Θα γράψω ξανά σύντομα, και στο μεταξύ χαιρετίσματα από το Λονδίνο!
Πολύ αγάπη σ' εσένα και τα αγόρια,
Έμμα

10 notes
·
View notes