Tumgik
soztutulmasi21 · 4 years
Text
Sevilmeyeceğimi bile bile ona gittim. Gittiğim her adımda da bittim...
1 note · View note
soztutulmasi21 · 4 years
Text
Sonra dayanamıyorsun. Her şeyi içine atmaktan yavaş yavaş tükendiğini hissediyorsun. Seni çok iyi anlıyorum diyen herkesin,seni anlamadığını görüyorsun. En yakınından uzaklaşıyorsun. Yapabildiğin en iyi şeyin,yazmak olduğunu görüyorsun. Yazıyorsun. Herkesten saklasan da,gizlesende tükeniyorsun. Hani o dışarıya verdiğin mutluyum imaji var ya,içini yiyip bitiriyor. Biri gelse ve gerçekten de tam anlamıyla yanında olsa,düzeleceksin gibi geliyor. Ama o kadar çok yenilgiye uğradın ki,sevmede,değer vermede,bir yanın hep kimseye güvenme diyor. O yanına yenilmeye başladığın zaman,asıl acıları tatmaya da başlıyorsun. İşte o anlar kalbinin,aklını yendiğin anlar oluyor. Ve benim kalbim aklımı hep yeniyor. Değer vermekte bir sorun yokta,aynı önemi,ilgiyi,sevgiyi,değeri göremeyince başlıyor asıl sorun. Asıl sorunlar,asıl canını yakanlar oluyor. Birde yitirdiklerin var,dönülmez yolda bıraktıkların,geri dönmeyeceğini ezberlediklerin. Hani her şeyde derler ya” hayat devam ediyor” aynen öyle. Ne giden geri geliyor,ne kalanlar değerini biliyor,ne yerin,nede kıymetin değişiyor.Sen sadece günden güne eriyorsun,tükeniyorsun,hissizleşiyorsun. Ama gerçekten de bir aklım bu savaştan üstün çıkarsa,o zaman tam anlamıyla sevdiğim insanlar,tam anlamıyla soğukluğu tadacaklar.
12K notes · View notes
soztutulmasi21 · 4 years
Text
Bir savaşa daldım tek başıma. Kaybedeceğimi bile bile bu savaşa girdim ve büyük bir yenilgi aldım. Yine... Tek başıma büyük bir yükün altına girdim. Bir yere kadar her şey iyiydi. Zamanla daha çok ağırlaştı bu yük. Kaldıracak ne takatim ne de gücüm var artık. Bir insan nefes almaya bile üşenir mi? Son üç, dört yıldır nefes almaya üşeniyorum ben. Kalbim taşlaştı. Ciğerlerim paramparça. Ne için peki? Bir hiç uğruna.. Kocaman bir taş duvar var kalbimin etrafında. Artık içeri kimse giremiyor. Bana nefes aldırabilecek insanlar, belki..
1 note · View note